OBLICZANIE DAWKI KOREKCYJNEJ

Jeżeli wartość glikemii przed posiłkiem  jest wysoka można ją skorygować między innymi zwiększając dawkę insuliny.
Czyli do dawki posiłkowej dodajemy dawkę korekcyjną, którą możemy ustalić na podstawie współczynnika korelacji wynikającego z Twojej insulinowrażliwości.
Jak bardzo obniży wartość glikemii 1 jednostka insuliny?
j./dobę   szybko działający analog insuliny   krótko działająca insulina
20                  5,0 mmol/l                                4,2 mmol/l
30                  3,3 mmol/l                                2,8 mmol/l
40                  2,5 mmol/l                                2,1 mmol/l
50                  2,0 mmol/l                                1,7 mmol/l
60                  1,7 mmol/l                                1,4 mmol/l
70                  1,4 mmol/l                                1,2 mmol/l
80                  1,3 mmol/l                                1,0 mmol/l
90                  1,1 mmol/l                                0,9 mmol/l

Powyższe dane wynikają z "reguły 1800" dla szybko działających analogów (1800 podziel przez dobową dawką insuliny dla uzyskania wyniku w mg/dl, zaś 100 dla wyniku w mmol/l) i "reguły 1500" dla zwyklej insuliny krotko działającej (podziel 1500 przez dobową dawkę insuliny dla wyniku w mg/dl, zaś 83 dla wyniku w mmol/l) Metoda ta jest szeroko rozpowszechniona w USA do obliczania współczynnika insulino wrażliwości, innymi słowy --> wielkości obniżania glikemii przez jedną jednostkę insuliny.

Rzeczywista wielkość obniżenia glikemii przez dodatkową jednostkę insuliny jest oczywiście zależna od wielu czynników:

• Ilość pokarmu
• Wielkość dawki
• Wysiłek
• Zmienne wchłanianie itp.

Zasady te stworzono dla dorosłych, a dawki te mogą być za duże dla dzieci i osób z świeżo rozpoznaną cukrzycą. Poprzez eksperymentowanie możesz dowiedzieć się, jak dokładnie działa na Ciebie insulina.
Dawki korygujące w czasie nocy mają zazwyczaj silniej zaznaczone działanie, dlatego możesz podać połowę obliczonej dawki, lub też rozłożyć ja na połowę. 50% podać od razu a 50% po godzinie --> o ile jest nadal potrzebna.

ZWIĘKSZONE ZAPOTRZEBOWANIE NA INSULINĘ W OKRESIE DOJRZEWANIA

Dlaczego w okresie dojrzewania wzrasta zapotrzebowanie na insulinę?

W okresie dojrzewania płciowego, gdy dzieci rosną szybko, wydzielane są duże ilości hormonu wzrostu.
HORMON WZROSTU
Najważniejszemu jego działaniem jest stymulacja wzrastania. Powoduje również przyrost tkanki mięśniowej i pobudza przemianę tłuszczów w organizmie.
Natomiast podwyższa on stężenie glukozy we krwi poprzez przeciwdziałanie insulinie na powierzchni komórki - zmniejsza zdolność wnikania glukozy do komórki.
Hormon wzrostu jest uwalniany w dużym stężeniu w ciągu nocy, co wyjaśnia częsta potrzebę podawania nastolatkom dużych nocnych dawek insuliny.
Hormon wzrostu pobudza także produkcję związków ketonowych, a tym samym zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy ketonowej u młodzieży.
U młodzieży chorej na cukrzycę występuje wyższe stężenie hormonu wzrostu niż u zdrowych rówieśników. Mimo tego, jeżeli nie kontrolują dostatecznie glikemii ich wzrastanie może być wolniejsze.

DAWKOWANIE INSULINY POPOSIŁKOWEJ

Terapia z zastosowaniem pompy insulinowej najlepiej ze wszystkich dostępnych metod leczenia naśladuje pracę trzustki. W pompie stosuje się wyłącznie insulinę szybko działającą i dzięki temu pompa może ją podąć w dwojaki sposób:

--> BAZA (fizjologiczne zapotrzebowanie na insulinę)
Baza jest podawana w sposób ciągły, niezależnie od posiłków. W pompie dobowa ilość insuliny bazalnej podzielona jest na 24 przedziały czasowe, czyli co godzinę może być ustalana inna dawka insuliny. Każda dawka podzielona jest dalej na 20 części, więc w ciągu doby pompa podaje 480 mikrodawek insuliny w sposób pulsacyjny, dokładnie, co 3 min.
--> BOLUS
W terapii przy użyciu pompy insulinowej każdy podstawowy posiłek i dodatkowe przekąski wymagają podania insuliny. Pompy insulinowe posiadają 3 rodzaje bolusów posiłkowych, czyli  trzy różne formy podania insuliny. W zależności od rodzaju posiłku wybieramy bolus prosty, przedłużony lub złożony.
BOLUS PROSTY
Cala dawka insuliny uwalniana bezpośrednio po jej zaprogramowaniu. Stosowany do posiłków zawierających tylko węglowodany lub z niewielką ilością produktów bialkowo-tluszczowych.
BOLUS PRZEDŁUŻONY
Dawka insuliny jest rozłożona w czasie, najczęściej na 3-5 godzin. Stosowany do posiłków białkowo- tłuszczowych, bez węglowodanów.
BOLUS ZŁOŻONY
Jest to kombinacja bolusów, w której jedna cześć to natychmiastowe podanie insuliny, druga to bolus przedłużony. Wskazane jest podanie tego bolusa do większości posiłków tj. kanapki, obiady, ciasta itp.

DAWKOWANIE INSULINY POSILKOWEJ
Ilość jednostek insuliny podawanej do posiłku uwarunkowana jest składem i wielkością danego posiłku oraz wartością glikemii przed posiłkiem.

CZYNNIKI DECYDUJĄCE O WIELKOŚCI DAWKI:
--> Ilość wymienników węglowodanów (WW)
--> ilość wymienników Bialkowo-Tłuszczowych (WBT)
--> wskaźnika insulina-wymiennik, czyli ilość insuliny niezbędna na 1 wymiennik
--> wartość glikemi przed posiłkiem.

WYMIENNIK WĘGLOWODANOWY
Dotyczy tylko produktów węglowodanowych lub mieszanych, które zawierają węglowodany, białka i tłuszcze.
Definiowany jest, jako ilość produktu, które zawiera 10 gram węglowodanów przyswajalnych - BEZ BLONNIKA!

1WW = 10 g węglowodanów

WYMIENNIK BIALKOWO- TLUSZCZOWY
Definiowany jest przez wartość energetyczną - czyli kilokalorie produktu tłuszczowego/ bialkowo-tluszczowe go.

1WBT = 100 kcal z białka i tłuszczu

W celu ostatecznego wyliczenia dawki insuliny ustalany jest wskaźnik insulina-wymiennik.
Wskaźnik ten określany jest indywidualnie, przez lekarza, na podstawie dobowego profilu glikemii; często wymaga zróżnicowania w zależności od pory dnia, dawki dobowej insuliny, osobniczej wrażliwości na insulinę, czasu trwania choroby i innych dodatkowych okoliczności. Wartość glikemii po posiłku mieszcząca się w przedziale od 80 mg/dl do 160 mg/dl, świadczy o prawidłowym wskaźniku insulina-wymiennik.
Ostateczna dawka insuliny posiłkowej to wynik równania:

Liczba WW * wskaźnik insulina wymiennik

+

Liczba WBT * wskaźnik insulina wymiennik

=

Całkowita dawka insuliny na posiłek

Zasady programowanie czasu w bolusie przedłużonym
Zależy on od zawartości tłuszczu w pokarmie, dlatego też im większa ilość wymienników bialkowo-tluszczowych tym dłuższy czas podania.
1 WBT --> 3 godziny
2 WBT --> 4 godziny
3 WBT --> 5-6 godziny
4 i więcej --> 7-8 godzin

• Nie podajemy bolusa przedłużonego w czasie krótszym niż 3 godziny.
• Nie podajemy bolusa przedłużonego, jeżeli posiłek zawiera mniej niż 1 WBT.

Zasady zmiany przeliczników, na 1 WW
Węglowodany o wysokim indeksie (bulki, ciasta itp., mleko, płatki kukurydziane)
--> Zwiększamy przelicznik o 25-50%
--> Podajemy bolus 15-30 min. Wcześniej

Przy małokalorycznych przekąskach (jabłko, gruszka itp.) lub pożywieniu z dużą ilością błonnika)
--> Obniżamy przelicznik o 30%
--> Zmniejszamy bolus, jeśli nie zakończył swego działania bolus poprzedni, czyli w trakcie 3 godzin od podania poprzedniego, najczęściej o 20-30% dawki średniej na bolus np. 0, 5 jednostki/1WW

LECZENIE ALTERNATYWNE

Kiedy dowiadujemy się, że zachorowaliśmy na nieuleczalną chorobę zastanawiamy się czy rzeczywiście jest ona nieuleczalna, być może istnieją sposoby jej wyleczenia, o których nie mówi sie głośno z różnych powodów. Chcemy spróbować być może nam się uda...

Uciekamy sie wtedy do różnych metod leczenia alternatywnego poprzez modlitwy, uzdrawianie, specjalne diety cud, leczenia witaminami czy pierwiastkami śladowymi.

Musimy jednak pamiętać, że tego typu metody mogą stanowic jedynie leczenie uzupełniające i być stosowane dodatkowo oprócz terapii konwencjonalnej, której nie da się zastąpić żadną inną metodą.
Chory na cukrzycą MUSI nadal otrzymywać odpowiednie dawki insuliny wraz z innymi zalecanymi środkami. Zaprzestanie leczenia konwencjonalnego na korzyść alternatywnego wiąże się z dużym niebezpieczeństwem dla chorego.

W Szwecji istnieje nawet prawo, które zabrania leczenia metodami alternatywnymi metodami dzieci poniżej 8 roku życia. W Finlandii 5-letni chłopczyk umarł w 1991 roku po tym jak jego rodzice zaprzestali podawania mu insuliny, w zamian stosując rozmaite krople ziołowe i parowe. Zarówno rodzice jak i osoba, która wprowadziła leczenie alternatywne, zostali oskarżeni o spowodowanie śmierci dziecka.